Το Εξελικτικό Ταξίδι της Ψυχής

 

 

---

 

 

 

 

Χαμηλή συνειδητότητα (συνειδητότητα του ΕΓΩ)

Ο ΑΝΑΖΗΤΗΤΗΣ ΤΩΝ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΩΝ

 

 

 

ΒΑΣΙΚΑ  ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ – ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ – ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ -  ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ:

 

*      Νομίζουμε ότι είμαστε χωρισμένοι σε πολλά κομμάτια. Ταυτιζόμαστε έντονα με κάποια από αυτά και απωθούμε  τα «αντίθετά» τους. Φοβόμαστε τα απωθημένα μας κομμάτια. Ταυτιζόμαστε με τα συναισθήματα, τις σκέψεις μας, τις απόψεις μας, την προσωπική μας ιστορία, τα όσα μας συμβαίνουν. Διπολική σκέψη – δράση (αυτό είναι «καλό», αυτό είναι «κακό»). Αντιδράμε μηχανικά – καταναγκαστικά – χωρίς συνειδητότητα (είμαστε έρμαια των αυτόματων προγραμματισμών μας). Προβάλλουμε τα απωθημένα κομμάτια μας στους άλλους, ή γενικά σε κάτι «έξω» από μας. Προσπαθούμε να πείσουμε τους άλλους  ότι οι δικές μας απόψεις είναι οι «σωστές». Κατηγορούμε ή κριτικάρουμε τους άλλους για όσα μας συμβαίνουν και δεν συνειδητοποιούμε ότι οι άλλοι μας δείχνουν απλά τα κομμάτια μας που έχουμε απωθήσει.

 

*      Μεταθέτουμε την ευθύνη του εαυτού μας σε κάποιον εξωτερικό παράγοντα (μοίρα, Θεός, «ατυχία», πλανήτες κλπ) τους οποίους καθιστούμε «υπεύθυνους» για όσα μας συμβαίνουν. Αποφυγή ευθυνών («οι άλλοι φταίνε – εγώ είμαι μια χαρά – τέλειος, άψογος» κλπ), ή υπερβολικές τύψεις και ενοχές (εγώ φταίω για όλα). Ο νους υπέρ- αναλύει («τι πρέπει να κάνω;»), ή  αποφεύγει να αναλύει / νομίζει ότι όλα είναι ωραία – ότι δεν υπάρχει κάποιο πρόβλημα. Συνεχής εναλλαγή από την κατάσταση του «όλα θα διατηρηθούν για πάντα ρόδινα» στην «όλα είναι μια κόλαση».

 

*      Προσπαθούμε να διατηρήσουμε τα πράγματα ως έχουν. Φοβόμαστε τις αλλαγές και το καινούργιο. Έχουμε την ψευδαίσθηση πως μπορούμε να μείνουμε για πάντα στην ίδια αναλλοίωτη κατάσταση (παντοτινή ευτυχία – επιτυχία κλπ), ή φοβόμαστε ότι δεν πρόκειται να βγούμε ποτέ από τη μόνιμη δυστυχία μας. Προσπαθούμε να ελέγξουμε τον εαυτό μας και τους γύρω μας. Παίρνουμε τον εαυτό μας πολύ στα σοβαρά – «εγώ είμαι κάποιος / εγώ είμαι σπουδαίος ή θα γίνω σπουδαίος κλπ». Προσπαθούμε να αποδείξουμε στον εαυτό μας και στους άλλους ότι αξίζουμε.

 

 

                    

 

 

*      Έχουμε έντονες επιθυμίες στις οποίες «κολλάμε». Πιστεύουμε ότι αν τις πραγματοποιήσουμε θα γίνουμε «ευτυχισμένοι». Καθορίζουμε την έκβαση – τον τρόπο που θέλουμε να γίνει κάτι – δεν αφήνουμε τα πράγματα να εξελιχθούν με φυσικό τρόπο. Συχνά συναντάμε αντίσταση και εμπόδια στα όσα επιθυμούμε. Όσο περισσότερο θέλουμε κάτι, τόσο φαίνεται αυτό να μην πραγματοποιείται.

 

*      Είμαστε συνήθως δυσαρεστημένοι μ’ αυτά που έχουμε σήμερα (δεν νοιώθουμε ευγνωμοσύνη για όσα έχουμε) και πιστεύουμε πως αν αποκτήσουμε περισσότερα (χρήματα, καινούργια αγαθά, μεγαλύτερη θέση και καταξίωση στην κοινωνία κλπ) θα γίνουμε κάποτε «ευτυχισμένοι». Μετά από κάποιο προσωρινό διάστημα όπου ικανοποιείται το Εγώ μας με τις καινούργιες κατακτήσεις μας, αισθανόμαστε πάλι λειψοί και δυστυχισμένοι.

*      Θέλουμε περισσότερα.

 

*      Ασχολούμαστε συνέχεια με το παρελθόν ή το μέλλον. Αισθανόμαστε αποκομμένοι από την πηγή (Θεός – όλον) – διαφορετικοί και διαχωρισμένοι από τους άλλους – μέσα μας υπάρχει διαίρεση – διχασμός που αντανακλάται και αντικατοπτρίζεται σε όσα μας συμβαίνουν.

 

 

Επιστροφή στην προηγούμενη σελίδα

 

 

 

 

© Copyright 2013 - 3102  Γ. Καλοκύρης  - Το περιεχόμενο της ιστοσελίδας αυτής διατίθεται στους επισκέπτες αυστηρά για προσωπική χρήση. Απαγορεύεται η χρήση ή αναδημοσίευσή του, σε οποιοδήποτε μέσο μετά ή άνευ επεξεργασίας.