Το Εξελικτικό Ταξίδι της Ψυχής

 

 

---

 

 

Αυξημένη συνειδητότητα (συνειδητότητα ΕΓΩ – ΣΚΙΑΣ)

Ο ΑΝΑΖΗΤΗΤΗΣ ΤΗΣ «ΑΛΗΘΕΙΑΣ»

 

 

 

 

 

ΒΑΣΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ – ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ – ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ – ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ:

 

*      Αναγνωρίζουμε σταδιακά πως όλα τα κομμάτια είναι δικά μας. Συνειδητοποιούμε ότι περιέχουμε πάντα και τους δύο πόλους ενός ζητήματος (έστω διανοητικά στην αρχή). Συνειδητοποιούμε ότι οι άλλοι (ή το Σύμπαν – εξωτερικά γεγονότα κλπ) μας δείχνουν απλά τα κομμάτια μας που έχουμε απωθήσει.

 

*      Δεν προσπαθούμε τόσο πολύ να πείσουμε τους άλλους  ότι οι δικές μας απόψεις είναι οι «σωστές». Αναγνωρίζουμε ότι όλες οι απόψεις είναι υποκειμενικές κι ότι όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην «Αλήθεια». Δεν μεταθέτουμε την ευθύνη του εαυτού μας σε κάποιον εξωτερικό παράγοντα. Συνειδητοποιούμε σταδιακά ότι εμείς είμαστε «υπεύθυνοι» για τα όσα βιώνουμε. Κατανοούμε ότι εμείς έλκουμε ότι μας συμβαίνει  κι ότι τα γεγονότα δεν γίνονται τυχαία – ότι όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο κι ότι όλα συνδέονται. Είμαστε περισσότερο ανοικτοί και αναγνωρίζουμε τα «μηνύματα» που μας στέλνει το Σύμπαν.

 

*      Κατανοούμε ότι τα όσα «άσχημα» μας συμβαίνουν ή μας συνέβησαν στο παρελθόν, προέρχονται από τα απωθημένα μας κομμάτια που θέλουν να στρέψουν την προσοχή μας πάνω τους. Αναγνωρίζουμε ότι κάθε «άσχημο» γεγονός κρύβει ευκαιρίες και «μαθήματα» που (νομίζουμε ότι) «πρέπει» να μάθουμε για να «εξελιχθούμε». Ανακαλύπτουμε σταδιακά ότι το κάθε τι είναι ουδέτερο κι ότι περιέχει ισόποσα και τους δύο πόλους (αυτά που εμείς θεωρούμε σαν «καλό – κακό», «θετικό – αρνητικό» κλπ).

 

*      Δεν φοβόμαστε τόσο πολύ τις αλλαγές και το καινούργιο. Ένα κομμάτι μας εξακολουθεί να αντιστέκεται και προσπαθεί να διατηρήσει τα πράγματα ως έχουν, αλλά η αντίστασή μας είναι μικρότερη. Αρχίζουμε να αφηνόμαστε και «εμπιστευόμαστε» περισσότερο τη διαδικασία της αλλαγής.

 

*      Εξακολουθούμε να ασχολούμαστε με το παρελθόν ή το μέλλον. Ψάχνουμε - αναλύουμε το παρελθόν για να βρούμε την «αιτία» στα προβλήματά μας και πιστεύουμε πως αν «βελτιώσουμε» τον εαυτό μας θα γίνουν «καλύτερα» τα πράγματα στο μέλλον. Προσπαθούμε να ανακαλύψουμε το τι πρέπει να κάνουμε στο τώρα για να «εξελιχθούμε» και να περάσουμε στο επόμενο «στάδιο». Εξακολουθούμε να «χάνουμε» ενέργεια, προσπαθώντας να βρούμε τον τρόπο με τον οποίο θα την αυξήσουμε ή θα τη διατηρήσουμε!

 

*      Συνεχίζουμε να αναζητάμε τη λύση στα προβλήματά μας, αλλά η αναζήτηση γίνεται πιο εσωτερική («αυτογνωσία», ψυχανάλυση, «πνευματικός» δρόμος). Προσπαθούμε να δούμε την «μεγαλύτερη» εικόνα, να βρούμε την «αλήθεια» που βρίσκεται πίσω απ’ αυτά που μας συμβαίνουν. Πιστεύουμε πως αν βρούμε το «σωστό» σύστημα διαλογισμού, την κατάλληλη τεχνική – μέθοδο αυτογνωσίας, αν βρούμε τις «απαντήσεις» στα ερωτήματά μας, αν ανακαλύψουμε τον «λόγο» για τον οποίο έχουμε αυτά τα τραύματα - ζητήματα κλπ –τότε θα μπορέσουμε να κάνουμε κάτι γι αυτά και θα γίνουμε «ευτυχισμένοι» (ή θα βρούμε τη «φώτιση» - θα «έρθουμε» σ’ επαφή με τον πυρήνα μας κλπ).

 

 

 

 

 

*      Μετά από πολλές «αναζητήσεις» ανακαλύπτουμε ότι η διαρκής ανάλυση και περιγραφή - το να βρούμε τις απαντήσεις – το γιατί γίνονται και το που οφείλονται τα όσα μας συμβαίνουν -  δεν βοηθά στο να επιλυθεί το «πρόβλημα» (αυτό που εμείς εξακολουθούμε να θεωρούμε σαν «πρόβλημα»). Σταδιακά συνειδητοποιούμε ότι με το να «αποδεχθούμε» μόνο διανοητικά κάποιο μας κομμάτι δεν το αποδεχόμαστε πραγματικά. Εξακολουθούμε απλώς να θέλουμε να μάθουμε γι αυτό ενώ στην ουσία αρνούμαστε να το βιώσουμε. Κάποια στιγμή καταλαβαίνουμε ότι μόνο με τις γνώσεις και τη συλλογή πληροφοριών δεν θα φτάσουμε ποτέ στην «αλήθεια», ούτε θα «αλλάξουμε» κάτι στη ζωή μας.

 

*      Στην πορεία - κι από ένα σημείο και μετά - δεν προσπαθούμε τόσο πολύ να «επιδιορθώσουμε – αλλάξουμε» τον εαυτό μας. Αποδεχόμαστε περισσότερο το ότι μας συμβαίνει. Αισθανόμαστε όλο και περισσότερο «ευτυχισμένοι» κι αρχίζουμε να νοιώθουμε όλο και πιο πολύ ευγνωμοσύνη γι αυτά που έχουμε σήμερα. Δεν ταυτιζόμαστε πια τόσο πολύ με τις σκέψεις- συναισθήματα- επιθυμίες μας.

 

*      Σταδιακά αποδεχόμαστε πραγματικά όλα μας τα κομμάτια (ιδίως εκείνα που δεν μας αρέσουν). Αναγνωρίζουμε ότι όλα τα κομμάτια μας είναι «εντάξει» κι ότι δεν μπορούμε να «απαλλαγούμε» ή να «πετάξουμε»  κάποιο μας κομμάτι. Βιώνουμε και τους δύο πόλους χωρίς αντίσταση. Αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε ότι δεν είμαστε αποκομμένοι από την Πηγή – ότι σ’ ένα βαθύτερο επίπεδο είμαστε ήδη ΕΝΑ  - ενωμένοι με τα πάντα κι ότι μόνο το Εγώ έχει την ψευδαίσθηση του «διαχωρισμού» και της «διαφοροποίησης».

 

 

Επιστροφή στην προηγούμενη σελίδα

 

 

 

© Copyright 2013 -  3102  Γ. Καλοκύρης  - Το περιεχόμενο της ιστοσελίδας αυτής διατίθεται στους επισκέπτες αυστηρά για προσωπική χρήση. Απαγορεύεται η χρήση ή αναδημοσίευσή του, σε οποιοδήποτε μέσο μετά ή άνευ επεξεργασίας.