Η Βασική Θεωρία της  π - Astrology

 

 

---

 

Ακολουθεί το 2ο μέρος της Βασικής θεωρίας: «Από τον κόσμο των ψευδαισθήσεων, στον πραγματικό κόσμο (Εαυτό)» (για το 1ο μέρος δείτε εδώ: «Ο φανταστικός κόσμος των ψευδαισθήσεων» ).

 

 

 

Μέρος 2ο - ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΩΝ (του «καλού» και του «κακού»)

ΣΤΟΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ (Εαυτό)

 

 

 

 

ΣΤΕΝΕΣ ΕΠΑΦΕΣ ΤΡΙΤΟΥ ΤΥΠΟΥ

 

Όσο «διαλύονται» οι ψευδαισθήσεις μας κι αυξάνει η συνειδητότητά μας, αρχίζουμε σταδιακά  να αναγνωρίζουμε (αρχικά) και να αποδεχόμαστε (αργότερα) όλο και πιο πολύ τα απωθημένα μας κομμάτια - ενώ συγχρόνως ταυτιζόμαστε όλο και λιγότερο με τα κομμάτια που εκφράζουμε ακραία (με τα οποία είμαστε έντονα ταυτισμένοι).

 

 

 

 

 

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ «ΜΕΡΙΚΗ» ΑΠΟΔΟΧΗ  ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΠΟΔΟΧΗ

 

Η αναγνώριση κι η αποδοχή των απωθημένων μας κομματιών (είτε αυτών που μας αρέσουν - που νομίζουμε ότι είναι «κακά» - και τα αποφεύγουμε, είτε αυτών που θεωρούμε ότι είναι «καλά» - που νομίζουμε ότι μας λείπουν - και τα ψάχνουμε εναγωνίως) δεν γίνεται από την μια μέρα στην άλλη, ούτε είναι «πλήρης» – τουλάχιστον σε κάποια αρχικά «στάδια».

 

     

Συνειδητοποίηση – «μερική» αποδοχή

(ή – Ghostbusters / «Κυνηγοί φαντασμάτων»)

 

Αρχικά αναγνωρίζουμε κάποια κομμάτια / αυτόματους προγραμματισμούς μας τα οποία δεν μας φοβίζουν ούτε μας τρομάζουν τόσο πολύ (που δεν είμαστε τόσο πολύ ταυτισμένοι μ’ αυτά ή με τα «αντίθετά» τους – που δεν τα θεωρούμε και τόσο «άσχημα»). Το ότι τα αναγνωρίζουμε (συνειδητοποιούμε – παραδεχόμαστε ότι τα έχουμε) δεν σημαίνει ότι τα αποδεχόμαστε κιόλας.

 

ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ ΝΑ ΤΑ ΠΟΛΕΜΑΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΜΕ ΝΑ «ΑΠΑΛΛΑΓΟΥΜΕ» ΑΠ’ ΑΥΤΑ!

 

Συνεχίζουμε να αναλύουμε και ψάχνουμε να βρούμε την αιτία – το γιατί τα έχουμε - ή το τι έχουν να μας «μάθουν». Νομίζουμε ότι αν βρούμε το γιατί τα έχουμε, αυτά θα «καλυτερέψουν» ότι θ’ «αλλάξουμε» ή θα «απαλλαγούμε» από αυτά. Σταδιακά συνειδητοποιούμε ότι όσο συνεχίζουμε να ψάχνουμε και να τα αναλύουμε - περιγράφουμε, αυτά συνεχίζουν να «υπάρχουν» (όλο και πιο επίμονα) στη ζωή μας. Ότι με το να βρούμε την αιτία που έχουμε ή που βιώνουμε κάτι αυτό δεν «αλλάζει» - ούτε «εξαφανίζεται».

 

 

ΟΣΟ ΑΝΑΛΥΕΤΕ ΚΑΤΙ, ΤΟΣΟ ΑΡΝΕΙΣΤΕ ΝΑ ΤΟ ΒΙΩΣΕΤΕ

ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΑΦΗΣΕΤΕ ΝΑ «ΥΠΑΡΧΕΙ» (ΝΑ ΤΟ ΔΕΧΘΕΙΤΕ) ΩΣ ΕΧΕΙ.

 

 

 

       

Πραγματική αποδοχή

(ή – Line U2 - Ruhleben / Pankow)

 

 

Κάποια στιγμή – και κυρίως επειδή βλέπουμε ότι όσο κι αν αναλύουμε ή κι αν περιγράφουμε κάτι αυτό δεν «φεύγει» απ’ την ζωή μας - συνειδητοποιούμε ότι δεν «χρειάζεται» ν’ αλλάξουμε τον εαυτό μας. Θέλουμε ν’ «αλλάξουμε» κάτι μόνο αν μας φαίνεται «κακό» - όταν δεν το αποδεχόμαστε πραγματικά.  Πραγματική αποδοχή σημαίνει ότι το αφήνουμε να υπάρχει στη ζωή μας – το δεχόμαστε όπως είναι – αφού δεν το κρίνουμε πια τόσο πολύ σαν «κακό».

 

Σταδιακά σταματάμε να προσπαθούμε πια τόσο πολύ ν’ «αλλάξουμε» (= ν’ αναλύουμε και να περιγράφουμε) τα διάφορα κομμάτια μας, ιδιαίτερα αυτά που μας «ζορίζουν» - που δεν μας αρέσουν και απλά τα βιώνουμε – τα αφήνουμε να υπάρχουν – απλώς παρατηρώντας τα – ως έχουν. Κι όσο βιώνουμε κι αποδεχόμαστε πραγματικά τα κομμάτια που δεν μας αρέσουν (ταυτιζόμενοι όλο και λιγότερο με τα κομμάτια που μας αρέσουν), τόσο παρατηρούμε ότι αυτά «ισορροπούν» κι «αλλάζουν» από μόνα τους!

 

 

 

 

ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΑΠΟΔΕΧΘΟΥΜΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΚΑΤΙ,

ΑΥΤΟ «ΗΡΕΜΕΙ» «ΙΣΟΡΡΟΠΕΙ» ΚΑΙ «ΑΛΛΑΖΕΙ»

(δεν θα το συναντάμε πια στη ζωή μας σε τόσο ακραίες μορφές).

 

 

Έχοντας αναγνωρίσει και αποδεχθεί πραγματικά κάποια κομμάτια μας, μας είναι όλο και πιο «εύκολο» να αναγνωρίσουμε και να αποδεχθούμε και τα υπόλοιπα (αυτά που μας ζορίζουν περισσότερο, αυτά με τα οποία είμαστε πιο πολύ ταυτισμένοι ή που απωθούμε πιο έντονα).

 

 

 

 

 

ΑΠΟ ΤΙΣ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ (του «καλού» και του «κακού») ΣΤΗΝ ΑΠΟΔΟΧΗ ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ

 

 

Όσο περισσότερο αναγνωρίζουμε κι αποδεχόμαστε πραγματικά όλες τις πλευρές του εαυτού μας («ναι είμαι κι αυτό, είμαι κι εκείνο», «ναι τώρα αντιστέκομαι σε ότι συμβαίνει»), όσο λιγότερο ταυτιζόμαστε μ’ αυτές – τόσο λιγότερο τις κρίνουμε σαν «αρνητικές» ή «θετικές» - τόσο λιγότερο κρίνουμε τα πράγματα - τους άλλους - ή τα γεγονότα που μας συμβαίνουν σαν «καλά» ή «κακά». Κι όσο λιγότερο κρίνουμε τα πράγματα – ή τα κομμάτια μας – σαν «καλά» ή «κακά», τόσο περισσότερο τα αποδεχόμαστε (όχι «διανοητικά» – τα αφήνουμε απλώς να υπάρχουν ως έχουν χωρίς να τα κριτικάρουμε ή να προσπαθούμε να «απαλλαγούμε» απ’ αυτά).

 

 

 

 

ΑΠΟ ΤΟ «ΠΑΡΕΛΘΟΝ» ή ΤΟ «ΜΕΛΛΟΝ»  ΣΤΟ ΤΩΡΑ

 

Σταματάμε να φαντασιώνουμε (να φοβόμαστε ή να ελπίζουμε) τόσο πολύ για το τι «καλό» ή «κακό» θα φέρει το αύριο ή το τι «καλό» ή «κακό» έγινε στο παρελθόν (αφού δεν κρίνουμε πια τόσο πολύ τα πράγματα σαν «καλά» ή «κακά») κι επικεντρώνουμε την προσοχή μας στο τώρα – στο τι συμβαίνει στο παρόν – σ’ αυτό που κάνουμε και ζούμε κάθε στιγμή. Αφηνόμαστε στη ροή των πραγμάτων χωρίς να προβάλλουμε αντίσταση, παρατηρούμε από απόσταση τα όσα μας συμβαίνουν (τα όσα νοιώθουμε, τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τις αντιδράσεις μας), χωρίς να ταυτιζόμαστε μ’ αυτά. Αρχίζουμε να εκτιμάμε και νοιώθουμε ευγνωμοσύνη γι αυτά που έχουμε σήμερα.

 

 

 

ΑΠΟΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΤΟ ΟΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΟ ΤΩΡΑ

 

 

 

 

 

ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟ «ΕΑΥΤΟ»  ΣΤΗΝ ΒΙΩΣΗ ΤΟΥ ΑΛΗΘΙΝΟΥ ΕΑΥΤΟΥ

 

 

Κι όσο πιο πολύ αποταυτιζόμαστε από τα διάφορα κομμάτια μας και παραμένουμε στο τώρα, τόσο περισσότερο ερχόμαστε σ’ επαφή με τον πραγματικό μας Εαυτό.

 

Κάποια στιγμή ξυπνάμε από τον λήθαργο (ή το όνειρο) των ψευδαισθήσεών μας – σταματάμε να ονειρευόμαστε - και συνειδητοποιούμε ότι στην πραγματικότητα ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΥΤΑ ΤΑ «ΚΟΜΜΑΤΙΑ» – ότι αυτά τα «κομμάτια» ζουν και καθορίζουν την ζωή μας μόνο όσο ταυτιζόμαστε μαζί τους. Ότι όλα τα «κομμάτια» μας είναι  ψ ε υ δ α ι σ θ ή σ ε ι ς   τις οποίες πιστεύουμε ότι είναι «αληθινές». Ότι ποτέ δεν θα βρούμε την ισορροπία, την γαλήνη και την ευτυχία στον περιφερειακό εαυτό (παρά μόνο προσωρινά).

 

 

 

 

Ο ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΣ ΕΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ «ΑΛΗΘΙΝΟΣ» ΜΟΝΟ ΟΣΟ ΤΑΥΤΙΖΟΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥ!

 

 

ΚΙ ΟΣΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΤΑΥΤΙΖΟΜΑΣΤΕ Μ’ ΑΥΤΟΝ,

ΤΟΣΟ ΠΙΟ «ΑΛΗΘΙΝΟΣ» ΜΑΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ.

 

 

Παραμένουμε όλο και πιο πολύ  - όλο και πιο συχνά – στο κέντρο μας, στον πυρήνα μας. Εξακολουθούμε να βιώνουμε τις προσωπικές μας ιστορίες, να έχουμε επιθυμίες αλλά δεν ταυτιζόμαστε πια τόσο πολύ μαζί τους. Αφήνουμε τα πράγματα να ρέουν και απλά να γίνονται, «συνυπάρχοντας» ειρηνικά μαζί τους κι όχι πολεμώντας τα (χωρίς να αντιστεκόμαστε ιδιαίτερα).

 

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΝΑ «ΠΑΙΖΟΥΜΕ» ΤΟΥΣ ΡΟΛΟΥΣ ΜΑΣ,

ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΑΥΤΙΖΟΜΑΣΤΕ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ

 

 

(έχοντας συγχρόνως επίγνωση ότι)

Δ Ε Ν   Ε Ι Μ Α Σ Τ Ε   Ο Ι   Ρ Ο Λ Ο Ι   Μ Α Σ !

 

 

 

 

 

 

 

*  Το εξελικτικό ταξίδι της «επανένωσης» και της ΕΝΘΥΜΗΣΗΣ της ισορροπίας των «αντιθέτων»

 

Κατά τη διάρκεια της ζωής μας ερχόμαστε σε επαφή εθελοντικά ή «αναγκαστικά» (αν προβάλλουμε αντίσταση) με ΟΛΑ μας τα «κομμάτια». Το εξελικτικό ταξίδι της Ψυχής του κάθε ανθρώπου, τον οδηγεί σταδιακά στην αύξηση της συνειδητότητας, την αναγνώριση και την αποδοχή των απωθημένων του «κομματιών», την αποταύτιση από τον περιφερειακό εαυτό και την επαφή με τον πυρήνα – τον Πραγματικό Εαυτό.

 

 

 

 

 

 

STAR TREK

SPACETHE FINAL FRONTIER

(ή – ΤΟ «ΤΕΛΟΣ» ΤΗΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ)

 

 

Από ένα σημείο και μετά συνειδητοποιούμε ότι δεν «χρειάζεται» να αναλύουμε τόσο πολύ και να ψάχνουμε να βρούμε τον «εαυτό» μας - αφού έχουμε επίγνωση πως ότι κι αν «βρούμε» θα είναι άλλη μια ψευδαίσθηση – πως ότι κι αν βρούμε δεν είναι ο πραγματικός Εαυτός μας. Η «επαφή» με τον πυρήνα γίνεται φυσικά – σχεδόν αυτόματα – χωρίς να προσπαθούμε. Απλά παραμένουμε στο ΤΩΡΑ και παρατηρούμε από απόσταση τις διάφορες ταυτίσεις μας – έχοντας συγχρόνως επίγνωση ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΥΤΕΣ.

 

ΞΑΝΑΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ποιοι πραγματικά είμαστε κι ερχόμαστε σε «επαφή» μ’ αυτό που ήδη υπάρχει μέσα μας.

 

ΠΑΡΑΤΗΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟ «ΕΑΥΤΟ» ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟΝ ΑΠΟΦΕΥΓΟΥΜΕ

(χωρίς να προσπαθούμε να «απαλλαγούμε» απ’ αυτόν)

ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΑΥΤΙΖΟΜΑΣΤΕ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ  Μ’ ΑΥΤΟΝ.

 

 

 

 

 

 

Στην πAstrology μελετάμε τις διάφορες ταυτίσεις με τα κομμάτια του περιφερειακού «εαυτού» (περιγραφή του Εγώ) και στρέφουμε σταδιακά την προσοχή του αναλυόμενου  στον «αντίθετο» πόλο απ’ αυτόν με τον οποίο είναι ταυτισμένος σε κάθε περίπτωση (περιγραφή - αναγνώριση και αποδοχή της Σκιάς) και στην επαφή του με τον πραγματικό του Εαυτό (τον πυρήνα του).

 

 

 

 

 

---

 

ΩΡΑΙΑ!   Με καλύψατε αρκετά, αλλά θέλω να μάθω ακόμα περισσότερα για το Εξελικτικό ταξίδι της Ψυχής. Αυτή τη στιγμή είμαι ταυτισμένος με το κομμάτι μου που αναζητεί και ψάχνει και διψά να μάθει την αλήθεια…

 

Πολύ ευχαρίστως. Αν θέλετε να δείτε περισσότερα για τα στάδια και τις μορφές συνειδητότητας που αναπτύσσουμε κατά τη διάρκεια του Εξελικτικού μας ταξιδιού, κάνετε κλικ ΕΔΩ («Το Εξελικτικό ταξίδι της Ψυχής»).

 

 

 

 

© Copyright 2013 - 3102 Γ. Καλοκύρης  - Το περιεχόμενο της ιστοσελίδας αυτής διατίθεται στους επισκέπτες αυστηρά για προσωπική χρήση. Απαγορεύεται η χρήση ή αναδημοσίευσή του, σε οποιοδήποτε μέσο μετά ή άνευ επεξεργασίας.